Απόψεις: “Εσύ πόσο γκρι αντέχεις;”

277

  

Με αυτή την ερώτηση ξεκίνησε το βίντεο στην τελετή λήξης του ARTWALK-4 φεστιβάλ και ακολούθησαν εικόνες της Πάτρας, μιας τσιμεντένιας γκρίζας πόλης, αφόρητα πυκνοδομημένης, με μουντά απρόσωπα κτίρια, μιας σύγχρονης πόλης χωρίς αρχιτεκτονική, χωρίς πράσινο, και με πολλές τυφλές πλάτες κτιρίων, πλάτες χωρίς ανοίγματα δηλαδή, εκεί που το κτίριο εφάπτεται στο όριο με το γειτονικό οικόπεδο και τα ανοίγματα απαγορεύονται δια νόμου.
Αυτές οι τυφλές πλάτες, που είναι κατά μέσο όρο 15μ. ύψος, έρχονται να συμπληρώσουν το καταθλιπτικό αστικό τοπίο. Βρίσκεσαι να περπατάς σε αυτή την πόλη χωρίς να παρατηρείς το αστικό περιβάλλον γύρω σου, το αγνοείς συνειδητά και ασυνείδητα. Τι να παρατηρήσεις άλλωστε όταν γύρω δεν υπάρχει κάτι που να έλκει το μάτι και κατ’ επέκταση τον εγκέφαλό σου;
Και ξαφνικά αυτή η πόλη αλλάζει. Εκεί που περπατάς αδιάφορος, ξαφνικά το μάτι παίρνει ερέθισμα, βλέπει χρώμα, χρώμα που πήρε μορφή μέσα από τη ματιά ταλαντούχων καλλιτεχνών, χρώμα που έγινε ιδέα, έγινε προβληματισμός, έγινε μήνυμα, έγινε έργο τέχνης.
Τώρα περπατάς και βλέπεις έργα τέχνης τεραστίων διαστάσεων να σε συγκινούν.
-Βλέπεις ένα μικρό θλιμμένο προσφυγόπουλο μέσα σε ένα παιδικό σωσίβιο με σχήμα μονόκερου, με γυαλιά κολύμβησης στο κεφάλι, να κουβαλάει με μάρσιπο ένα μωρό και νιώθεις δάκρυα στα μάτια,
-βλέπεις ένα παιδί καθισμένο στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας της τσιμεντούπολης να παίζει λύρα φτιαγμένη από κοχύλι και να ξεχύνεται ως μελωδία ο έναστρος ουρανός και αισθάνεσαι ελπίδα,
-βλέπεις τον μαγικό κήπο με τα τεράστια λουλούδια και έντομα και θυμάσαι το φυσικό περιβάλλον που τόσο λείπει από την πόλη σου,
-βλέπεις μια φώκια να σε κρυφοκοιτάζει, ένα δελφίνι να κολυμπάει, μια χελώνα καρέτα-καρέτα και την προσωποποίηση της Μεσογείου θάλασσας με τη μορφή αρχαίας Ελληνίδας θεάς και θυμάσαι που ανήκεις.
-Βλέπεις, αισθάνεσαι, χαμογελάς, δακρύζεις.
Τι έγινε; Πώς έγινε αυτό; Μια ομάδα καλλιτεχνών, η «Art in Progress», βρίσκεται πίσω από την διοργάνωση του διεθνούς Street Art φεστιβάλ που στόχο έχει την δημιουργία τοιχογραφιών σε δημόσιο χώρο, από σημαντικούς Ελληνες και ξένους καλλιτέχνες. Φέτος ολοκληρώθηκε το 4ο φεστιβάλ και 10 νέες τοιχογραφίες ήρθαν να γίνουν κομμάτι της υπαίθριας γκαλερί της πόλης μας, που δομείται χρόνο με το χρόνο και μαζί με τις φετινές έχουν φτάσει στις 31!
O κοινωνικός και πολιτιστικός αντίκτυπος της δράσης είναι πολύ μεγάλος. Ενα σπουδαίο χαρακτηριστικό αυτής της δράσης είναι ότι επέμβαση στην πόλη δεν είναι χρονικά, ποσοτικά και ποιοτικά οριοθετημένη. Δεν γίνεται, δηλαδή, μια εικαστική παρέμβαση από έναν καλλιτέχνη στην πόλη με μια αρχή και ένα τέλος. Η ομορφιά αυτή δεν μένει στάσιμη. Εξελίσσεται και αναπτύσσεται με το χρόνο.
Είναι μια δυναμική παρέμβαση που δρα καταλυτικά στην ψυχοσύνθεση του πολίτη, ο οποίος αναμένει πλέον εναγωνίως κάθε χρόνο να ξαφνιαστεί ευχάριστα από τα νέα έργα τέχνης που θα δημιουργηθούν στην πόλη του, στη γειτονιά του. Και ο πολίτης αυτό πραγματικά το απολαμβάνει, γιατί δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το ν’ ανοίξεις το παράθυρο σου μια μέρα και αντί να δεις την γνωστή μουχλιασμένη, ξεθωριασμένη πλάτη του απέναντι κτιρίου, να δεις τον θεό Ηφαιστο να κατασκευάζει τον Τάλω, το πρώτο ρομπότ της ιστορίας.
Της Ευτυχίας Μπάρλου *
* Η Ευτυχία Μπάρλου είναι MSc Περιβαλλοντικός Σχεδιασμός Πόλεων και Κτιρίων, διπλ. πολιτικός μηχανικός Πανεπιστημίου Πατρών και μέλος του ΔΣ Πολιτικών Μηχανικών Αχαΐας.